برادرت و پدرت بخوريد و نصيب جدّت بگذاريد . و تا به روز مرگ رسول ( صلعم ) مىخوردند از آنجا و ديگر باره همچنان مىبود . و چون رسول ( ص ) وفات كرد خربزه متغيّر شد . و آنگه از آن باقى ميوه‌ها مىخوردند ، تا به وفات فاطمه عليها السلام انار متغيّر شد . آن را هم بخوردند و به آخر آمد . و به نزديك وفات امير المؤمنين به متغيّر شد . بخوردند و به آخر آمد . سيب به نزديك وفات حسن عليه السلام متغيّر شد حسين بخورد . و يكى ديگر بماند تا حسين ( ع ) بخورد نزديك وفاتش . ابو محيص گويد كه : من با عمر سعد بودم روز طف . و هر وقت كه تشنگى بر امام حسين ( ع ) غلبه كردى ، از آن سيب ببوييدى و باز جاى نهادى . و چون وى را شهيد كردند من بيامدم و آن را بجستم ، نيافتم . بدانستم كه از سيبهاى بهشت بوده . آوازى شنيدم از مردانى كه ايشان را مىديدم و مرا ممكن نبود بديشان رسيدن كه مىگفتند كه : ملائكهء مقرّب از آن سيب لذّت مىيابند و مىبويند و به نزديك قبر آن حضرت بامدادان و شبانگاهان بوى وى مىشنوند . « 1 » و اين روايت مختلف افتاد و هر راوى به وجهى ديگر روايت كرد . و در كتب آمده كه : اگر مؤمنى مخلص به موالات ايشان ، به سر قبر ايشان رود ، بوى آن سيب بشنود آنجا . امّا ظاهر روايت چنان است كه اين بوى مخصوص است به سر روضهء امام حسين عليه السلام در وقت سحر . « 2 » امير المؤمنين عليه السلام گويد كه : رسول ( ص ) روزى سخت گرسنه بود . جبرئيل ( ع ) آمد و جامى آورد از بهشت در وى تحفه‌هاى بهشت بود . جام

--> ( 1 ) - الثاقب فى المناقب / 53 - 54 . ( 2 ) - الثاقب فى المناقب / 55 .